28 Mayıs 2015 Perşembe

Solucandeliği
Bu maddedeki bazı bilgilerin kaynağı belirtilmemiştir. Ayrıntılar için maddenin tartışma sayfasına bakabilirsiniz.Maddeye uygun biçimde kaynaklar ekleyerek Vikipedi'ye katkıda bulunabilirsiniz.
Solucandeliği ya da Einstein-Rosen köprüsü, Nathan Rosen ve Albert Einstein tarafından ileri sürülmüştür. Solucandeliği aslında uzayzamanın temelde uzay ve zamanda bir kısayol olan kuramsal topolojik bir vasfıdır. Genel olarak beyaz delikler ve kara delikler arasındaki bağlantıya solucan deliği denmektedir. Bir solucandeliğinin bir boğaza bağlı en az iki ağzı vardır. Eğer solucandeliği geçilebilir ise madde solucandeliğinde bir ağızdan diğerine boğazdan geçerek ulaşabilir.
Solucandeliği ismi fenomeni açıklamakta kullanılan bir analojiden gelir. Eğer bir solucan[1] bir elmanın üzerinde seyahat ediyorsa, tüm elmanın etrafını dolaşmak yerine içinden geçerek bir kestirme yol bulmuş olur.
Ve solucan deliğinin merkezi (ortası) durak noktadır, yani oraya geçerken spagettileşme denen bir olaydan sonra takılırsınız ve yıldızların bir ömrü bitirmesini 10 saniye içinde görebilirsiniz. Oradan çıkmak için ışıktan hızlı yani düşünce dalgaları hızında olmalısınız. Çıkamazsanız karadelik yok olurken enerji veya gaz kütlesine dönüşürsünüz.
Tanımı
Karadeliklerin en dip noktası kabul edilen yerde hacim sıfırdır ve yoğunluk ise; "M/V" formülünden dolayı sonsuzdur ve bilimadamları hacmin "0" olmasından yola çıkarak karadeliğin dibinin inanılmaz güçlü bir vakum etkisi ile her şeyi yok ettiğini düşünürler; yani karadeliklerin dibinde zaman ve mekân parametreleri bildiğimiz ve kabul ettiğimiz sistemin oldukça dışındadır.
Bu da bizi şu soruya yöneltir: "İki kara deliğin farklı boyutlarda bağlanması ile vakum etkisinden yararlanılarak bir uzay gemisi bir karadeliğin içine girip öbür karadelikten çok kısa bir zamanda dışarıya çıkarak başka bir alt uzaya seyahat edebilir mi? Bu sorunun cevabı ise Günümüz teknolojisinde, bu kadar yüksek bir çekim gücüne karşı koyabilecek ve bu baskıya dayanabilecek düzeyde uzay araçları üretemediğimizden dolayı hayır.
Kara deliklerin (Blackhole) bilimsel olarak renginin neden kara (Black) oldukları konusundaki temel dayanak ise sahip oldukları inanılmaz kütle, yoğunluk ve çekim kuvvetinden dolayı ışığı bile bükebilecek ve içine çekebilecek güçte olmalarıdır. Bu yüzden hiçbir ışık kara deliklerin dışına çıkamaz, bu da onlardan bize herhangi bir ışığın ulaşamaması, dolayısıyla karanlık olması anlamına gelir.
Bildiğimiz en yüksek hızın ışık hızı (yaklaşık 1.079.252.850 km/saat) olduğunu da hesaba katarsak karadeliklerin bu kadar yüksek hızlarda gidebilen ışığı engelleyebilecek ve ondan daha hızlı bir şekilde başka bir yere doğru çekebilecek güçte olmaları Einstein-Rosen köprüsünün gerçekte var olabilme olasılığını muazzam ölçüde artırmaktadır ve zaten solucandeliğinin mantığının temelinde de aynı şekilde ışıktan daha yüksek bir hızda boyutlar arası transfer yatmaktadır. Bu teoriyi yıllar boyu öğrenmiş olduğumuz temel fiziğin ve onun bütün kurallarının tamamen dışarısına itmeyip bunu modern fizikle bağdaştırarak açıklayabilen Nathan Rosen ve Albert Einstein, gelecekte teknolojinin yardımıyla solucan delikleri yaratılıp uzayda istenilen noktaya şu anki teknolojiden çok daha hızlı bir şekilde ulaşılabileceğini ortaya sürmüştür. Modern fizik aksini kanıtlayamadığı için de bu teori günümüzde hâlâ geçerliliğini korumaktadır.
Dipnotlar
Burada geçen solucan İngilizce solucan anlamındaki "worm" kelimesinden gelmektedir. Fakat İngilizcede worm aynı zamanda elma kurdu gibi kurtçukları da içermektedir. Wormhole ismindeki worm aslında bir elma kurdunu temsil eder. Ayrıca karadelikler zaman mekanı bükmez delip geçebilir. Bu yüzden kütle çekim kuvveti çok fazladır. Karadelik özelliği kazanılması için solucan deliğinin boyun kısmının her yerinin uzunluğunun aynı olması gerekir. Yani zaman mekanıyla 90 derecelik açı yapması gerekir. Eğer öyle olmazsa maddeyi içine almaz eğiminin rasyonel olduğundan dolayı yerçekimiyle ezip yörüngeden fırlatır.
Ayrıca karadelik olması durumu sadece karadeliğin boyun kısmının genişliğinin her yerde aynı olması demektir. Boyun kısmının eğimi rasyonel bir sayı olursa karadelik gibi yüksek çekim kuvveti yaratmaz, sadece yerçekimiyle ezip (mekanik ufalama yapıp) yörüngeden fırlatır.
Kaynak: Vikipedia

11 Mayıs 2015 Pazartesi

İslam dini ve Bilim
Din ve bilim bağlantılıdır. Oysaki kendini aydın zanneden bazı kesimler bunu kabullenemezler.
Kuranın ilk emrinin; ‘’Yaratan Rabbinin adıyla oku… ‘’ (Alak Suresi 1 ayet ) olması da dinimizin akla, düşünmeye bilime verdiği önemin bir ifadesidir.
Dinimiz, insanın aklını kullanmasını, bilmediklerini araştırıp öğrenmesini, öğrendiklerini sorgulamasını ister. Bilimde de, dinde de akıl ön plandadır. İnsan akıllı bir varlık olması nedeniyle ilahi emirlerden sorumlu tutulmuştur. İslam dini akla uygun bir dindir. İslam’a göre inanmanın temelinde din vardır.
Dinimiz;
*Okumayı, düşünmeyi ve öğrenmeyi öğütler
*İnsanların barış, huzur ve kardeşlik içinde yaşamasını ster.
*Düşünmeyi araştırmayı öğütler.
*İnsanın içi dünyasını, duygu dünyasını zenginleştirir.
*Delil ve belgelere dayanarak konuşmayı ve doruyu yanlıştan ayırmayı ister.
*İnsanın niçin yaratıldığını ve neyi niçin yaptığını bilmesini ister.
İslam dini, insanları evren üzerinde düşünmeye çağırır. Evrendeki canlı ve cansız varlıkları inceleyen ve araştıran her insan evrendeki eşsiz düzenin farkına varır. Evreni incelemek ve Allah’ın yaratış sanatı üzerinde düşünmek, insanı bilimsel faaliyetlere yöneltir.
Kuranda;
‘’ Hiç bilenle bilmeyen bir olur mu? Doğrusu ancak akıl sahipleri bunları hakkıyla düşünür. ‘’ ( Zümer Suresi, 9 ayet )buyrularak bilimin önemi vurgulanmıştır.
Ayrıca Peygamberimizin (sav) bir hadisinde; ‘’Bilim, müminin yitik malıdır, onu nerede bulursa almalıdır ) ‘’ ( Tirmizi, İlim, 19 hadis ) buyurması Müslümanları, daima her türlü bilimsel çalışmaya teşvik edici olmuştur.
Dinimizin doğru araştırılması için bilimsel yöntemlerin esas alınması gerekir. Bilimselliği hayatın her alanında olduğu gibi dinimizi de araştırırken, öğrenirken dikkate almalıyız.
Zaten; Tefsir, hadis, fıkıh gibi bilim dallarının ortaya çıkış amacı da, İslam dininin daha iyi anlaşılması ve yorumlanmasıdır. İslam kültür ve medeniyeti, din bilimlerinin yanı sıra, diğer bilim dallarını da içine alır. Dini bilimler ile sosyoloji, psikoloji ve eğitim gibi bilim dalları arasında bir bilgi alışverişi dinin doğru öğrenilmesini sağlar.
Bir insanı yeryüzünde değerli olduğu, hissine götüren Yüce Allah’ın sonsuz gücüne inanmak vardır. İşte biz inananlar, öldükten sonra da bizimle beraber yok olup gitmeyecek bir idealin düşünü kurarız. Ahiret gününe inanıp, bu dünyada iyi kötü tüm yaptıklarımızdan sorgulanacağımızı biliriz. Böylece yaşamda başımıza ne gelirse gelsin umutsuzluğa kapılmayıp, her daim Allah’ın gücünü hissedip ona teslim oluruz. İşte bu ülküyü yakalayınca, insan tüm zorluklara katlanır. Yeter ki aklımızı kullanalım…
Yeryüzünde her şey Yüce Allah’ın dilemesiyle olur. O istemezse tek bir dal bir kıpırdayamaz.. bu kuranda açıkça ifade edilmiştir. Dolayısıyla bilim adamları olmayanın keşfini yapamaz. Ortaya çıkmayanları, çıkartıp keşfederler.
Örneğin Ünlü matematikçi Newton’un evrende var olan çekim gücünü araştırması, matematiksel formüllerle ispat etmesi gibi…
Ayrıca, evrenin mükemmel yapısını anlamak insana derin iman duygusu verir.
Newton bilimsel araştırma yapma sebebini Allah’ı tanımak olduğunu ifade etmiştir. Ve.. Newton gibi birçok bilim adamı Allah’a iman etmenin kendilerinde büyük bir şevk oluşturduğunu ve Allah’ın bu müthiş düzeninin kendilerinde, hep daha çok keşfetme isteği uyandırdıklarını ifade etmişlerdir. Albert Einstein, evreni anlamamızı, Allah’ın onu, bir düzen içerisinde yaratmamıza borçlu olduğunu düşünür. Ona göre, ‘’ Bütün yaptığımız, Allah’ın daha önce çizmiş olduğu çizgileri onu takip ederek sürdürmekten ibarettir. ‘’ (MS Aydın Din felsefesi, s, 273 )
Özetle
Din ve bilim birbirinden ayrı değildir..Hani bazıları yok efendim ben dini değil, aklımı kullanarak bilimi tercih ediyorum derler, hatta dini bağnazlıkla eşleştirirler.. Din akılsızlık değildir, bağnazlık hiç değildir. Bizim dinimiz akıl dinidir ve sadece akıllı olanlar, tüm yapıp ettiklerinden sorumludurlar.
Ayrıca iman etmek insanda, müthiş bir akıl ve kavrama gücü meydana getiri ki, bu da çok büyük nimettir. Esas bu gerçeği göremeyenler, bilgi sahibi olmayanlar ve akıllarını kullanamayanlardır.
Kuranda;
Ve (yine) kendilerine: "İnsanların iman ettiği gibi siz de iman edin" denildiğinde: "Düşük akıllıların iman ettiği gibi mi iman edelim?" derler. Bilin ki, gerçekten asıl düşük-akıllılar kendileridir; ama bilmezler. ( Bakara Suresi 13 ) buyrulmuştur.
Ayrıca dinimiz, insanları düşünmeye ve aklını kullanmaya çağırmıştır. Kuranda bu konu şöyle ifade edilmiştir; ‘
’ Hiç düşünmez misiniz? ( En’am suresi 50 ayet )… ‘’ Aklınızı kullanmıyor musunuz ‘’(Hud Suresi 51 ayet )
Sonuç olarak, din ve bilim birbiriyle bağlantılıdır. Her ikisinde de akıl ön plandadır. Bilime inanmak akıllık, dine inanmak akılsızlıktır, bağnazlıktır gibi ifadeler kullanmak son derece yanlıştır.Din; evren ve varlıklar üzerine düşünülmesini ister. Bilim; evrenin var olan sırlarını ortaya çıkarır. Her ikisi de insanların hayatına yönelik ortak hedefler içerirler. Her ikisi de doğru bilgiye dayanır ve insanları mutluluğa ulaştırmayı amaçlar.
Sevgi ve ışıkla…

Kaynak: http://blog.milliyet.com.tr/
Felsefe-Bilim İlişkisi 

Başlangıçta felsefeyle bilimin iç içe olduğunu, ilk büyük filozofların birçoğunun aynı zamanda bilim adamı olduğunu söyleyebiliriz. Örneğin; Thales (Tales, MÖ 625-545) matematikçi, Archymedes (Arşimed) fizikçidir. İşte felsefe ile bilim arasındaki bu yakın ilişkiden dolayı felsefeyi bilimlerin anası olarak betimleyenler de olmuştur. 

Bilimlerin felsefeden ayrılışı matematikle başlamıştır. Sonra doğa bilimleri ve en sonunda da sosyal bilimler felsefeden ayrılmıştır. Kendi özgün alanını, yöntemini ve amacını belirleyen disiplinler, sıra sıra felsefeden ayrılmıştır. Bu ayrılığa rağmen bilim ile felsefe arasındaki bu yakınlık aynı düzeyde olmasa da günümüzde de devam etmektedir. Bu iki bilgi alanının yakın ilişkisinden de bilim felsefesi adlı bir disiplin ortaya çıkmıştır.

Felsefe ile bilimin benzer ve farklı özellikleri vardır. Benzer özellikleri şöyle belirtebiliriz: Felsefeyle bilim arasında amaç bakımından bir paralellik vardır. Her ikisi de hazır ve basmakalıp bir bilgi ile yetinmeyip doğruları etkin ve eleştirel bir tavırla kendi yöntemleriyle anlama, açıklama ve yorumlama çabası içindedirler. Yine her ikisi de özdeşlik, çelişmezlik ve üçüncü hâlin olanaksızlığı gibi mantık ilkelerini titizlikle kullanırlar. Her ikisinde de amaç dünyayı ve insan yaşamını anlamaktır.

Felsefe ile bilim arasında önemli farklılıklar da vardır. Bu farklılıklar konu ve yöntem bakımından olan farklılıklardır. Bilim, genel geçerliliği olan ve gözlenebilir olgulardan hareket eder. Deney yöntemini kullanarak vardığı sonuçları ise yine olgulara dönerek doğrular. Felsefede ise bir çeşit olgu demek olan insan yaşantısından ve varlıklardan hareket edebilir. Fakat felsefe ulaştığı sonuçları temellendirmeye çalışırken, olgulara değil, mantıksal analize yönelir. Filozof deney yapamaz. Filozofun ortaya koyduğu bilginin güvenirliği deneyle değil iç tutarlılığa bakılarak denetlenir.

Bilimin ortaya çıkardığı bilimsel bilgi, teknolojiye kaynaklık eder ve bu sayede insanlığa pratik yarar sağlar. Oysa felsefede ölçme yapılamadığı ve ölçülenler arasında eşdeğerlik kurulamadığı için ona dayanılarak bir teknoloji kurulamaz. Felsefenin görevi insana pratik bir yarar sağlamak değil, ele alına konunun özünü, kavramların anlamını bulmaya çalışmaktır.

Felsefe tümel bir bilgiye dayanır, varlığı bütünselliği içinde ele alır. Bilim ise varlığı parçalara ayırarak inceler. Her bir bilim varlığın bir parçasını kendisine konu edinir. Felsefe varlığın özünü bilmek ister. Bunun için varlığı anlamak için "nedir?" sorusunu sorar. Örneğin "varlık nedir?" , "insan nedir? gibi. Bilim varlığın özü ile değil, olay ve olgular arasındaki neden - sonuç ilişkisi ile ilgilenir. Varlığı anlamak için "nasıl?" sorusunu sorar.

Felsefe ile bilimin benzer yönleri şunlardır:

- Her ikisi de akla ve düşünme yasalarına dayanarak kendilerini haklı kılmaya çalışır. 

- Her ikisi de evreni, insanı ve yaşamı bilinçli, yöntemli ve sistemli olarak araştırır. 

- Her ikisinde de eleştiri süzgecinden geçirilmeyen bilgi güvenli bulunmaz. 

- Her ikisi de eleştiri sonrası kavramlar ve soyutlamalarla bazı ilke ve yasalara ulaşarak genellemeler yapar.

Felsefe ile bilimin farklı ve ayrılan yönleri şunlardır:

- Felsefe; evreni, insanı ve yaşamı sorgularken; bilim kendini olgular ile sınırlar. Evreni kendi inceleme alanına göre parçalara ayırır.

- Felsefe olgu ve olayların ardındaki gerçekliği açıklamaya çalışır. Bilim, doğa olayları arsında nedensellik bağları kurarak doğa ile ilgili yasalara ulaşmayı hedefler.

- Felsefede kurgusal (spekülatif) ve rasyonel düşünüş gibi yöntemler kullanır. Bilimler ise tümevarım ve tümdengelim yöntemlerini kullanırlar.

Bu karşılaştırmanın tablo formatı şu şekildedir:



Geniş bir anlatımla ele alacak olursak şunları diyebiliriz:

Felsefe, bilim ilişkisi tarihsel süreç içinde kimi farklılıklar göstererek gelişim göstermiştir. İlk çağlarda bilim ve felsefe ayrımını görmek olanaklı değildir. Felsefenin de bilimsel çalışma alanları gibi insanın bilme, anlama, araştırma, kimi soruları yanıtlama ve gelişme gereksinmesinden doğduğu açıktır. Felsefe özü gereği diğer bilgi dallarının bir yönüyle incelediği konuları genel kavramlar kullanarak incelemektedir (Büyükkaragöz ve diğerleri, 1998, s.61). Felsefe çağdan çağa, bölgeden bölgeye kimi farklılıklar göstererek gelişmiştir. İlk çağda, Antik Yunan uygarlığında, felsefe gerçeği bulmaya çalışmayı iş edinmiştir. Buna karşılık Doğu’da düşünürler farklı biçimde düşünmek için ve felsefeyi sosyal çevre ile uyumlu ilişkiler geliştirmek için kullanmayı amaçlamışlardır. Orta çağda ise felsefenin merkezine din ve inançların yerleştiği görülmektedir. Felsefe bu bağlamda Tanrı, kutsal ve varoluş tartışmalarını konu edinmiştir. Modern dünyada laikleşen kültür ile birlikte bilimin merkeze yerleşmeye başladığı; giderek din, bilim ve felsefenin birbirlerinden ayrıldığı görülmektedir (Cevizci, 2007a, ss.12-13). 

İlk çağlarda bilim ve felsefe birlikteliği vardır. Felsefe insanın bilme, anlama, araştırma, kimi soruları yanıtlama ve gelişme gereksinmesinden doğmuştur. 
Felsefe ile bilimin ilişkilerinde temel olan, birbirlerinin tamamlayıcısı olmalarıdır. Bu durum bilim ve felsefenin özlerinden kaynaklanır. Felsefe bir bakıma düşünme, akıl yürütme, sorun çözme, kuram geliştirme, açıklama, yorum ve düşünme biçem yol ve yöntemlerini konu edinir (Değirmencioğlu, 2000, s.84). 

Bilim ve felsefe birbirlerinden tümüyle kopuk değil; sıkı bir ilişki içindedir: Bilim ve felsefenin yeni çağla birlikte birbirlerinden ayrılmış olduğu bilinmektedir. Buna karşılık bilim ile felsefenin tümüyle birbirlerinden kopuk olduğu düşünülemez. Özellikle 20. yüzyıldaki baş döndürücü uzmanlaşmaya ve bunun sonucunda bilimin felsefeden, felsefenin de bilimden hızla kopmasına karşın, bilimsel düşünce ve gelişmeleri dikkate almayan felsefe anlayışının yaşaması olanaksızdır (Irzık, 2007). Her bilimsel çalışma alanı bilgi kuramından yararlanmak ve mantıkta geçerli olan düşünme biçimlerini kullanmak durumundadır. Yaygın bir ifadeyle bilimsiz felsefe sağır ve dilsiz; felsefesiz bilim ise kördür (Sönmez, 2006, s.62). Felsefenin bilimle ilişkisi pozitif bilimlerin felsefeden ayrılıp kendi ayakları üstünde durmayı başardıkları 19. ve 20. yüzyılda çok daha netleşmiştir. Bu dönemden sonra felsefe bilim üzerine düşünüp bilimlerin mantığını kurmaya daha çok zaman ayırmıştır. Bu nedenle de bilim ve mantıkla çok daha önceden de ilgilenmesine karşın, felsefenin bilimle ilgili alt dalı olan bilim felsefesinin miladı bu yüzyıllar kabul edilir. Bu dönemin en çok sözü edilen konusu da felsefenin kendisinin de metafizikten arınıp bilimsel olması gerekliliği olmuştur (Can, 2007). 

Bilim ve felsefe sıkı bir ilişki içindedir. Bilim gerçeği parçalara ayırarak incelerken felsefe gerçeği bir bütün olarak inceler. Bilim gerçeğe bilimsel yöntemi kullanarak ulaşmaya çalışırken felsefe temellendirmeyi amaçlar. Bilimsel önermeler genellikle sentetiktir; ancak felsefi önermeler genellikle analitik ve bazen de metafiziktir. Bilim de felsefe de bilgiye sürekli eleştirel bir gözle bakılır. Bilim ve felsefe için sorular önemlidir. Felsefe ve bilim zihinsel süreçleri işe koşar.

Bilim gerçeği parçalara ayırarak incelerken felsefe gerçeği bir bütün olarak ele alıp inceler:
 Bilim çalışma konularını tek tek parçalara ayırarak incelerken, felsefenin konulara daha bütüncül bakması temel ilkedir. Örneğin, sosyoloji toplumu, kimya maddelerin organik ve inorganik yapılarını, tarih toplumların geçmişlerini, psikoloji insan davranışlarını inceler. Buna karşılık belki de gerçek bunların bölünmez bir bütünüdür. Bilim bütünle ilgilemezken felsefe bütüne bakmayı amaç edinmiştir. Gerçeği oluştururken bilim elde edilenleri ölçerek bir sonuca ulaştırır ve günlük yaşam ve gelecek için kullanır, faydacıdır. Buna karşılık felsefenin bilim gibi pratik çıkar ya da yarar düşüncesi yoktur (Cevizci, 2007b, s.39). 

Bilim gerçeğe bilimsel yöntemi kullanarak ulaşmaya çalışırken felsefe temellendirmeyi amaçlar: Hem felsefe hem de bilim akla dayalı çalışma alanlarıdır. Bununla birlikte yöntem bakımından farklılıklar gösterirler. Bilim, kullandığı deneysel yönteme ve matematiksel açıklama tarzına ek olarak, kanıtlama ve ispatı amaçlar. Felsefede filozof akıl yürütür ve tartışmalar geliştirir (Cevizci, 2007b, s.39). Bilimsel yöntem, olguları betimleme ve açıklama amacıyla izlenen sistemli bilgi edinme yoludur. Bilimsel yöntemde birinci aşama betimlemedir. Betimleme aşamasında araştırma konusu olgular ve bu olgular arası ilişkiler saptanır, sınışanır ve kaydedilir. Açıklama ile betimlenmiş olgular, bu olguların ve birbirleriyle olan ilişkilerini yansıtan ampirik (görgül) genellemeler bazı kuramsal kavramlara başvurularak anlaşılır hale getirilir. Hipotez, gözlenen olaylar hakkında yapılan geçici bir açıklamadır. Kuram, sistemli bir biçimde düzenlenmiş olguları açıklama aracıdır. Bilimsel yasa, bir bilim dalının alanına giren olgular arasında sürekli tekrarlanan ve bilim adamları topluluğu tarafından doğru kabul edilen ilişkilerin neden-sonuç biçiminde dile getirilmesidir (Can, 2007).

Felsefede ise temellendirme egemendir. İleri sürülen önermeler birbirleriyle çelişmez; sonuçlar, temel alınan önerme ya da önermelerden akıl yürütme yoluyla çı- karılır. Bu nedenle felsefi önermeler, kimi zaman gerçeğin bilinen özelliklerine ters düşebilir (Sönmez, 2006, s.63). Bilim bütüncül, nesnel ve doğru olmayı amaç edinirken, felsefe kapsamlı, akılcı ve yeterli olmayı amaçlar (Türkoğlu, 1996, s.176). 

Bilimsel önermeler genellikle sentetiktir; ancak felsefi önermeler genellikle analitik ve bazen de metafiziktir: Felsefe ve bilim özleri gereği aklın ürünleridir, yani ikisinde de akılcı bir eylemlilik söz konusudur ve her ikisi de varlığı konu edinir (Cevizci 2007a, s.25). Buna karşılık bilimsel önermelerin evrende karşılıkları vardır ve kanıtlanan türdendir. Felsefi önermeler ise analitik ve metafiziktir yani deney, gözlem, araştırma ve belgeleme yoluyla kanıtlanacak türden değildir. Bir bakıma temele alınan bir önermeden onunla çelişmeyen iç tutarlığı olan önermeler elde edilir (Sönmez, 2006, ss.63-64). 

Bilimde ve felsefede elde edilen ve kullanılan bilgiye sürekli eleştirel bir gözle bakılır: Her iki çalışma alanı da birer süreçtir. Tümü gerçeği bulmayı amaçlarken, bir hâlden bir hâle geçiş içinde yani süreç içindedirler. Ancak bu süreçte bilim ve felsefe her olay ve olguyu eleştiriden geçirir. Bilimin temel özelliklerinden biri kuşkucu olmasıdır. Buna karşılık felsefede de filozof için “olmuş, bitmiş bir bilgi” yoktur (Sönmez, 2003, s.3).

Hem bilim hem de felsefe için sorular önemlidir: Bilimsel araştırma öncelikle bir sorunun tanımlanmasıyla başlar. Bilimsel araştırma daha sonra problem ve alt problemlerde sorulan sorulara yanıtlar bulmayı amaçlar. Felsefe de aynı biçimde sorular çok önemlidir. Ancak felsefenin bu bağlamda farkı, yanıtların daha çok önemsenmesidir. Çünkü felsefede genellikle benzer sorular sorulurken yanıtları felsefeye göre farklılaşmaktadır. “Gerçek, varlık, Tanrı, ruh, insan, zaman, bilgi, düşünme, özgürlük, ahlak vb. nedir?” tümüne, bazılarına en azından birine her filozof ya da felsefi sistem yanıt aramak durumundadır (Sönmez, 2006, s.64).

Felsefe ve bilim zihinsel süreçleri işe koşar: Felsefe ve bilim çalışma alanlarında sürekli olarak zihinsel süreçleri işe koşar. Bilim problemin yanıtlarını ararken, felsefe de gerçeğe ulaşmayı amaçlarken sürekli akılcı olmak durumundadır. Tüm süreçler tümdengelim, tümevarım, analoji, hipotetik - dedüktif, diyalektik, aklın geriye dönmesi, retrodüktif, aksiyomatik, ve fuzzy (muğlak) mantığı olarak sınıflandırılabilir. Bu bağlamda bilim ile felsefe arasındaki farklılık, bilim zihinsel süreçlerin ne olduğu ile uğraşmazken; bu akıl yürütme yollarının ne olduğu felsefenin ana çalışma konusudur (Sönmez, 2006, s.64). Bilim ile felsefe arasındaki farklılıklar ve benzerlikler Sönmez (2006), Ergün (2006) ve Cevizci (2007a - 2007b)’den yararlanılarak Tablo 1.1’de gösterilmiştir.

Derleyen: Sosyolog Ömer YILDIRIM 
Kaynak: Atatürk Üniversitesi Sosyoloji Bölümü 1. Sınıf "Felsefeye Giriş" ve "Sosyolojiye Giriş" Dersleri Ders Notları (Ömer YILDIRIM); Diğer Ders Notları (Ömer YILDIRIM)
Kaynak: http://www.felsefe.gen.tr/
Felsefe-Din İlişkisi 

Birbirleriyle yakın ilişki içinde olan diğer iki disiplin de din ve felsefedir. Felsefe antik Yunan'da dini inançların eleştirilmesiyle başlamıştır. Dini eleştirerek kendini var eden felsefe orta çağda din ile iç içe girmiş, dinsel inançları temellendirmek için kullanılmıştır. Günümüzde bu iki disiplinin yakın ilişkisinden dinin temel kavramlarını ele alıp inceleyen, dinsel ilkeleri temellendirmeye çalışan din felsefesi adlı bir disiplin ortaya çıkmıştır.

Felsefe ile din arasında, yöneldikleri amaç bakımından bir benzerlik vardır. Her ikisi de varlık ve değer bakımından en temel olanı bulmaya çalışır. Evreni ve insanı
anlama ve açıklama çabası içindedirler. Felsefe ile din arasında kaynakları ve yöntemleri bakımından farklılıklar vardır. Dinde ortaya konan bilgiler vahiy yoluyla Tanrı elçileri vasıtasıyla iletilir. Felsefede ise doğrulara akıl ve akıl yürütme yoluyla ulaşılır. Din kaynağı bakımından ilahi, felsefe ise insan ürünüdür. Yine din değişmeye kapalıdır. Kuşkuya yer yoktur. Temel kural ve emirlere iman gerekir. Felsefe ise akıl yürütmeye dayalıdır. Soru sorar, şüphe eder, eleştiriye açıktır. bu sayede sürekli yeni bilgiler ortaya koyar ve değişir.

Felsefe ile dinin benzer yönleri şunlardır:

Felsefenin konusu içine giren bazı sorunlar dinin de konuları arasında yer alır. Felsefe; evreni, insanı, yaşamı tanımaya çalışırken “Evren nasıl oluşmuştur?” ve “İnsanın varlık amacı nedir?” gibi soruları sorar. Bu sorular özellikle ilah dinlerde de sorulup cevaplanmaktadır. Yani felsefe de din de insanın varlık amacı, evrenin varoluşu, yaşamın değeri, ahlaklılık, değerler, insaniyet vb. konuları içinde barındırır.

Felsefe ile dinin farklı ve ayrılan yönleri şunlardır:

Felsefede kuşkucu ve eleştirel bir tavır vardır. Bu tavır, insanın doğru bilgiye ulaşmasına yardımcı olur. Dinin doğruları ise kutsal kitabın ve peygamberin bildirdiklerinden oluşur. Dinin doğrularına iman ettikten sonra kuşku duyulmaz. Çünkü bu doğrularda inanç (iman) esastır. Daha felsefi ifadeyle din dogmatiktir, felsefe ise akılcı bir faaliyettir.

Derleyen: Sosyolog Ömer YILDIRIM 
Kaynak: Atatürk Üniversitesi Sosyoloji Bölümü 1. Sınıf "Felsefeye Giriş" ve "Sosyolojiye Giriş" Dersleri Ders Notları (Ömer YILDIRIM); Diğer Ders Notları (Ömer YILDIRIM)

Kaynak: http://www.felsefe.gen.tr/
                                                   Din ve Bilim İlişkisi

Din, üstün kabul edilen varlığa boyun eğme, onun yetki ve hükümlerini benimseme, şu veya bu şekilde düşünme, yaşama tarzı demektir. Bizim ele aldığımız anlamda din, Allah tarafından, vahiy meleği aracılığıyla gönderilen, peygamberi ve kutsal kitabı olan, hayata yön veren inanç, ibadet ve ahlak Kuralları bütünüdür.
Bilim ise akıl, deney ve araştırma yolu ile elde edilen bilgilerin, sistemli bir biçimde incelenmesidir. Bilimsel bilgi evrenseldir, her yerde herkes için geçerlidir. Sonuçlarında yanılma ihtimali en alt düzeydedir. Bilim, ilim anlamında kullanılır.
Din ve bilimin kaynağı aynı mıdır?
Dinin kaynağı ilahîdir, yani Allah’tır. Allah’ın kendi gönderdiği buyruklar neticesinde din oluşmuştur. Bilim, Allah’ın yarattığı evreni ve hayatı, yine onun verdiği akıl sayesinde incelediğinden ilahî yönü olmakla beraber, bilimsel çabalar insanidir. Yani bilim, insan ürünüdür. İnsanın belli konulardaki araştırmaları, deney ve bulguları, akıl yoluyla ve sistematik olarak değerlendirmesiyle ulaştığı sonuçlardır. Bilim hayatımızı kolaylaştırır, güzelleştirir, insanın anlam arayışlarına cevap olur.
İslam’a göre bilimin değeri nedir?
a- İslam’a göre bilim, varlıkların gerçeğini ortaya koymaya, eşyayı anlamaya yardım eder. Bunun için bilim adamının çalışmalarında objektif olması gerekmektedir.
b- İslam’da bilimsel çalışmaların insana ve insanlığa faydalı olması gerektiği vurgulanmıştır.
c- Bilimin bir amacı da insanı, Allah’ın varlığına götürmesidir. Objektif bir bilim adamının, Allah’ın varlığını ve birliğini anlayabileceğine dair pek çok ayet ve hadis vardır: “Allah’tan en çok korkanlar, gerçek âlimlerdir.”(Fâtır suresi, 28. ayet)
Din ve bilim, asla birbirine zıt veya çatışan alanlar değildir. Din, bilimi teşvik eder. Din ve bilim, insanı özgürleştirir. Din ve bilim, insanın anlam arayışına cevaptır. Din ve bilim insanı mutluluğa götürür.

 M. Sadık Arslan / dinibil.com


Önemli olan ne yaptığın değil, nasıl ve ne için yaptığındır. Nasıl yaptığın farkını, ne için yaptığın ise değerini belirler.
Abdullah Özdurmaz









'' Korktukça tutsak, umut ettikçe özgürsün.''

Esaretin Bedeli ~ The Shawshank Redemption
Arkamda yürüme, ben öncün olmayabilirim. Önümde yürüme, takipçin olmayabilirim. Sana uymayabilirim. Yanımda yürü ki böylece seni görebileyim, böylece ikimiz eşit oluruz.



Ute Boyu

7 Mayıs 2015 Perşembe

“Yetenek, sükunet içinde ortaya çıkar.. Karakter ise dünyanın fırtınaları içinde.”
Goethe

2 Mayıs 2015 Cumartesi

Albert Einstenin Hayatı Belgeselini İzlemenizi Öneririm;




1 Mayıs 2015 Cuma

Bir insanı veya bir toplumu tutsak etmenin tek yolu umutlarını yok etmektir.Çünkü umut en güçlü duygudur. Umut bir olasılıktır ve olasılıklar her daim mümkündür.

Abdullah Özdurmaz
Otoriteye körü körüne inanmak gerçeğin en büyük düşmanıdır.

Einstein
Pek az şey bilen onu sık sık tekrarlar.

Thomas Fuller
Dünyaya nasıI göründüğümü biImiyorum ; ama ben kendimi, henüz keşfediImemiş gerçekIerIe doIu bir okyanusun kıyısında oynayan, düzgün bir çakıI taşı ya da güzeI bir deniz kabuğu buIduğunda sevinen bir çocuk gibi görüyorum.
-Isaac Newton


Her şeyi çok ciddiye alıyordum, sanki ölümsüzmüşüm gibi.
-Sartre
Düşmanlarınızı sevin çünkü kusurlarınızı yalnız onlar açıkça söyleyebilir.
-Benjamin Franklin
Bir ülkenin geleceği o ülke insanlarının göreceği eğitime bağlıdır.

Einstein
Akıllı bir insan aptal insanlar arasında kalınca ne söliyeceğini şaşırır.
-Aristoteles
“Eğer bir hedefiniz yoksa o hedefe nasıl varabilirsiniz?”
-Martin Kone
Kokular, anıları nasıl hatırlatır?
Amerikalı nörologlar, tanıdığımız bir koku ile kokunun ilişkili olduğu anı nasıl hatırladığımıza; daha da ayrıntılandırmak gerekirse, beynin hangi mekanizmasının bunu sağladığına dair bir araştırma yapmışlar.
Bir kokuyu duyduğumuzda, bize belli anıları hatırlatması oldukça tanıdık ve bu bağdaşımı çoğunlukla bizi bir anılar silsilesine sürüklüyor. Kokuyu hissettiğimiz yeri, o esnada orada bulunan kişileri ve o an hissettiklerimizi bize tam olarak anımsatıyor. Kokuları dile dökmek de bir hayli güç. Tanımlamasını tam olarak gerçekleştiremediğimiz durumlarda kokuyu herhangi bir cisimle de bağdaştırabiliyoruz; söz gelimi, “anane evi kokusu” buna güzel bir örnek. Bu andan itibaren de o evdeki eşyalar, yaşanılan belirli anlar bir bütün oluşturarak zihinde canlanıyor.
O halde, daha önce bildiğimiz bir kokuyu hissetmenin, ilişkili olduğu anıları hatırlatmasına izin veren beynin hangi mekanizması? 16 Nisan Nature dergisinde yayınlanan bir çalışmaya göre, bu mekanizma, iki bölge arasındaki beyin dalgaları aracılığıyla gerçekleşiyor; bunlardan biri ikincil koku alma bölgesi olarak da bilinen, koku depolanması ve bir sonraki karşılaşmada hafızadaki koku ile kıyaslanmasında temel kısım olan entorhinal korteks; bir diğeri ise hipokampüs (beyin çıkıntısı) olarak adlandırılan, hafızada çok önemli bir yeri olan ve bize geçmiş olayları hatırlatan beynin zonu. Hipokampüs, koku alma soğanının hemen yanında yer alıyor. Bu da koku ile anıların ilişkilendirilmesinde anlamlı bir çıkarım olarak kabul ediliyor.
Her sonuç aynı zamanda bir ihtimaldir. Bu yüzden sonuçlara körü körüne bağlanmak yada inanmak doğru değildir.
Abdullah Özdurmaz
Hayat bazen insanları, birbirleri için ne kadar çok şey ifade ettiklerini anlasınlar diye ayırır.
-Paulo Coelho
“İnsanın en büyük buluşu anlaşarak ekip halinde çalışmasıdır”
-B.Jenning
Şüphe bilgeliğin başlangıcıdır.

ARİSTO
Başarılı biri olmaya değil, değerli biri olmaya çalışın. Başarı egoya yakındır, sevgi değere.

Einstein
Kendinizi iyi hissetmenizi sağladığı sürece bir şeyin doğru olup olmadığını sorgulamamak; cebiniz doluysa paranın nereden geldiğini boş vermek kadar kötüdür.

Carl Sagan
Araştırmaktan, sorgulamaktan ve öğrenmekten uzak toplumlara mutluluk, huzur ve barış reva değildir.

Abdullah Özdurmaz
Bazı İnsanlar Konuşacak Çok Şey Varken Susar,
Çünkü;Anlayanı Yoktur Bilir...
M.Longston
"Neden hiçbir şey değil de bir şeyler vardır?"


Gottfried Leibniz
"Hayatınızın en önemli iki günü; doğduğunuz gün ve neden doğduğunuzu anladığınız gündür."


Mark Twain
Düştüğünde yanında olan değil, kalkman için elini uzatan dosttur. Unutma, kötü günde katkısı olmayanın iyi günde hissesi yoktur.
-Dostoyevski
"Sorgulanmayan hayat yaşamaya değmez."


Sokrates
"Önemli olan hayatta en çok şeye sahip olmak değil, en az şeye ihtiyaç duymaktır."


Platon
"Hayatının bir işe yaramayıp boşu boşuna geçtiyse, onu yitirmekten ne korkuyorsunuz? Daha yaşayıp da ne yapacaksınız?


Montaigne
Nefretiniz elektriğe dönüştürülebilseydi, bütün dünyayı aydınlatırdı
-Nicola Tesla
Matematikte zekadan önce sabır gelir
Cahit Arf